Teatro dell'opera

Teatro dell'opera


Onze huwelijksreis ging naar Venetië, romantischer is bijna niet mogelijk. De eerste aanblik van haar skyline was al betoverend. Prachtige gebouwen en door de zon schitterende pastelkleuren riepen ons van ver een vrolijk welkom toe. De wirwar van straatjes, verbonden met schattige bruggetjes en pleintjes, maakte ons licht in de war bij het vinden van het hotel. De hele plattegrond liep door elkaar en ik meen, bij bruggetje 46 kwamen we op onze bestemming aan.

De hal van ons hotel was, typisch Italiaans, niet erg uitnodigend. Een kale galmende ruimte met wat overlevende yucca’s en op de traptreden de plaatselijke giornale en enkele volentino’s met aanbiedingen voor de nieuwe week. Via grote ruime en betonnen trappen, schraal verlicht door een bloot peertje,  werden we boven hartelijk welkom geheten door de hoteleigenaar en zijn vrouw. We hebben onze koffers uitgepakt, het hotel een beetje bekeken, het overtrof onze verwachting, en zijn de stad ingegaan. Iedere dag liepen we door de kleine straatjes en over de leuke bruggetjes. Bij iedere wandeling zagen we weer wat nieuws. Natuurlijk gingen we ook naar het San Marcoplein en bezochten we de grandioze kathedraal, liepen uren in het Doge paleis en bezochten vele musea.

Op een van onze wandelingen in de stad stonden we voor de etalage van een klassieke muziek winkel. Ons oog viel op een voorstelling van de vrolijke opera ‘Cosi fan tutte’ van W.A. Mozart. Prachtig geafficheerd werden we nieuwsgierig en wilde meer informatie hierover. We hebben natuurlijk de voorstellingen voor ogen van opera uitvoeringen in Nederland en natuurlijk het belcanto in Italië. Onze vraag of deze uitvoering met orkest was werd overtuigend en vrolijk door een verkoper bevestigd. In deze winkel konden we ook de kaartjes kopen wat we dus ook hebben gedaan. De voorstelling was twee dagen later.

In het hotel hebben we via de plattegrond naar het adres van de locatie gezocht. Het vervoer gaat in Venetië allemaal via het water dus moesten we de juiste lijn van de vaporetto, de bus op het water, zien te vinden. We moesten naar het Scuola Grande d. San Rocco.

Speciaal voor deze gelegenheid gekleed, liepen we naar het Canal Grande en wachten op de vaporetto. We moeten lijn 182 hebben voor de halte S.Toma. We stapten in en in een harrewar van bootjes en gondels zocht de vaporetto zijn weg. Na een kwartier schommelen stapten we aan de overkant uit bij halte S.Toma. Door de popperig kleine straatjes liepen we via de Calle Tintoretto Canaregio en de Calle Fonderio naar het adres S.Polo 3054. Het ging minder makkelijk dan dat ik het nu opschrijf, de kleine straatjes lieten ons toch twee keer verkeerd lopen, het werd ook al donker, maar eindelijk stonden we voor de Scuola Grande d. San Rocco. De eerste aanblik van het immense gebouw deed ons twijfelen. We verwachtten en theater of een schouwburg, maar stonden nu opeens voor een kerk die werd opgesloten door de dicht eraan leunende gebouwen. Het verloor hierdoor zijn grootsheid. Nogmaals zoeken naar het adres S.Polo 3054 en steeds kwamen we bij deze kerk uit. De deur stond open en we gingen toch maar even binnenkijken. Tot onze verbazing en op het verkeerde been gebracht door onze Nederlandse ervaringen bleek dat we toch op het juiste adres waren aangekomen.

Een zielig lampje verlichtte de entree. Een man begroette ons en wij vroegen toch nog maar voor de zekerheid of dit wel de juiste locatie was voor de opera die wij graag wilde gaan zien. Zijn bevestigend antwoord nam onze eerste twijfel toch nog niet helemaal weg. Terwijl onze gedachten moesten omschakelen werden onze kaartjes geruisloos van een gedeelte ontdaan. Maar bij het betreden van een grote hal met links van ons een monumentale marmeren trap waar de loop van al de jaren er goed ingesleten zat dachten we: ‘We gaan naar boven naar de grote zaal’. Helaas, boven was er een klein museum maar rechts na de ingang konden we naar de opera gaan kijken.

‘Rechts’ bleek een kapel te zijn. We kwamen binnen via een stoffige voorhang en zagen  een grijze ruimte met een hoog plafond, de wanden aangekleed met onbekende heiligen of notabelen uit vroegere tijden en verder versierd met gehavende rozetten en kunstbloemen. In deze kapel stonden ongeveer honderd stoelen. We keken elkaar verbaasd aan op een manier dat we nog nooit gedaan hadden. Voor het altaar van de kapel was het podium, op het zichtbare altaar stonden twee enorm grote vazen met roze gladiolen erin. Links op het podium stond een houten scherm knullig bedekt met een rood fluwelen kleed. Later bleek dit het omkleedscherm te zijn. Rechts op het podium zat het orkest: een piano, drie violen en een cello. Met de grootst mogelijke concentratie was het orkest aan het inspelen. We keken elkaar weer aan en onze verbazing werd omgezet in een lach van veertig boeren met kiespijn. Moesten we wel lachen of eerder huilen? Deze ervaring was ongekend en konden deze ook nog niet classificeren.

Intussen liep de kapel langzaam vol met bezoekers die dit tafereel wel gewend waren en gingen de solisten, drie zangers en drie zangeressen, ook wat inzingen. We zochten een leuke plaats uit en gingen maar zitten. Er zat niets anders op dan het maar over ons heen te laten komen.

De bezoekers waren leuk gemêleerd, familie en vrienden, operaliefhebbers zo als wij, gekleed in spijkerbroek of groot gala. We namen het geroezemoes zo in ons op en de stilte op het toneel gaf aan dat de voorstelling zijn aanvang nam.

Ja hoor, de voorhang wordt gesloten, het orkest zet in en de opera begint. Het vocale gedeelte begon en we werden verrast van een zuivere schoonheid van zang en een grappige manier van spel. Iedere changering van kleding en/of rekwisieten vond plaats achter het rood fluwelen scherm op het toneel dat door de bewegingen soms gevaarlijk heen en weer bewoog. Deden we onze ogen dicht en vergaten we de aanwezige bezetting, dan genoten we van een prachtige uitvoering, zowel muzikaal als vocaal.

In Italië is het meestal gebruikelijk dat tijdens uitvoeringen, iedereen een beetje door elkaar loopt, zijn of een telefoon gebruikt, maar hier was het verbazend stil, muisstil zelfs. Terecht.

Tijdens de pauzes werd het toneel aangepast, nog wat muziekaanpassingen doorgenomen en konden wij koffie of fris bestellen. We praatte wat over wat we tot nog toe gezien hadden en kwamen toch samen tot de conclusie dat dit een geweldige opera ervaring was. Andere toeristen waren bij navraag diezelfde mening toegedaan.

Na de pauze, allang gewend aan de onverwachte uitvoering, werd er weer genoten. Ook om de soms stuntelige manier van het snel omkleden of het verruilen van zwaarden in een wijnglas waar het plastic voetje van afviel tijdens de scene. Het hoorde er gewoon bij. Ondanks dat kreeg het operagezelschap een staande ovatie voor hetgeen ze ons lieten zien en horen. Ruim 80 bezoekers werden getrakteerd op een geweldige uitvoering.

We voelden ons een beetje in de tijd dat Mozart deze opera schreef en voor het eerst uitvoerde.

We bleven na afloop nog wat zitten en lieten onze ervaring wat op ons inwerken. We liepen naar buiten en de donkerte van de late avond nam ons op. We liepen enigszins zwijgend naar de vaporetto en voeren via de 182 richting het hotel. Onze lange schaduwen, veroorzaakt door de laag geplaatste lampioni, vergezelden ons.

De volgende dag zaten we op het San Marcoplein aan de koffie en nog napratend over gisteravond was onze conclusie dat we geweldig hebben genoten en dat we een sublieme opera uitvoering hebben gezien in een entourage die maar moeilijk is uit te leggen. De rekening van 25 euro die we moesten betalen voor twee cappuccino’s op het San Marcoplein deed daar niets aan af.

 

 


Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

27.11 | 21:12

Hallo Mia en Marcel, kijk ik ff na. Hoor je morgen van mij.
Groet van Anja

...
27.11 | 20:08

Hoi anja wat zou deze kosten inde maat 100x45 cm op standaard.
Groetjes Marcel en Mia.

...
12.07 | 13:05

Anny, geef je mailadres ff door, dan stuur ik een foto van een ander klavertje. Kan jouw mailadres niet zien.

...
11.07 | 18:12

Beste Ton, Sorry voor de late reactie maar ik zou graag zo’n klavertje willen bestellen. Zou mooi zijn als het wat hoger op het steentje staan.
Kosten?

...
Je vindt deze pagina leuk